Saklı zamanlar dönencesinde sıkışıp kalmış gençler buhranlarının aydınlanmadığından dertlenip dururken, hayat çoktan çizmiştir onların geçmişten bakınca hüzünlü, gelecekten bakınca sevinçli portrelerini.

Değiştirmek mümkün müdür bir şeyleri? Yoksa oluruna mı bırakmalı hayatı? Hep  ifadesiz, bilemedin şaşkın gözlerle baktık bu soruyu soran huysuz adama.”Çalışın,çok çalışın”.Ne kadar bilindik bir şarkının keyifsiz nakaratıdır.Başkada çare yoksa aksi gibi,aman be sende demek çok kolay ama bu boş vermişliğin sırtımıza geçirdiği pençenin acısını,birazda kaşıntısını çekmek bir o kadar zor

Şahin gibi delip geçen sert bakışlı ağalarımız, paşalarımız ne zamandır tünemekte üstünüze, ne zamandır? Ne zamandır şöyle demli bir çayla hoş bir muhabbette demlemediniz kendinizi? Öyle ya makineler, devreler ne zamandır sizi bir de beni esir almadan beridir galiba,bir de şu dersler olmasa,bir de gençliğime doyamadım naraları attıran kalıplı(belki de kalıbı boş)sorular olmasa,bir de bu kadar baskı olmasa,bir de sevdan olmasa…

Etmeyin, eylemeyin, kendinize gelin; demek lazımsa diyelim. Kendine gel! Kendin senden gitmeden, acı son gelmeden. Mahallenin müzevir teyzesi beklemekte sizin başarısızlığınızı ellerini ovuşturup. Acz içinde olayın, olanın da yanında olmayın. Bir de akbabalar beklemekte, bundan zaten bir şey olmaz demeyi. Siz bir şey olun, zaten çok şeysiniz. Birde üniversiteli olun, sonra da gidin senden ne oldu ki diye sorun akbabalara. Haykırın o kadar kolay mı benden vazgeçmek diye? Kolay mı?