Ülkemizde sanayi alanında büyük bir eksiklik vardır. Bu yüzden bilim ve teknik alanında büyük atılımlar gerçekleşmekte, teknolojinin gerektirdiği alanlara ve teknik öğretime önem verilmektedir. Teknik öğretime elbette gerektiği kadar yer verilmelidir. Fakat sadece o yöne yönelmenin de sakıncaları vardır.

Velilerin istekleri, devlet politikası vs teknolojik alanlardaki eğitimin sınırını gereği kadar olmaktan çıkarıyor. Söylemek istediğim bu alanlarda çalışanların fazlalığı değil eğilimin aşırılığı. Öğrenciler bu yüzden kendilerini manevi alanlarda geliştirecek, sosyal bilimler, edebiyat ve felsefe gibi alanlardan uzaklaşıyor.

Ülkemizin mühendise, doktora olan gereksinimi kadar ekonomiste, hukukçuya, sanatçıya, edebiyatçıya da gereksinimi vardır. Teknoloji, manevi kültürle desteklenirse daha başarılı ürünler ortaya çıkar.

Ülkemizde zeki çocukların toplandığı “Fen Liseleri” varken bir “Edebiyat ve Sosyal Bilimler Lisesi” yoktur. Bu sosyal bilimler arasında en önemli yeri “Türkçe ve Edebiyat” dersleri tutmaktadır. Dilin, bir ulusun sosyal yapısında en önemli yapı taşlarından biri olduğunuz biliyoruz. O yüzden dilin öğretimi de bir o kadar önemlidir. Bu yüzden Türkçe ve Edebiyat öğretmenlerine çok büyük görev düşmektedir. Ayrıca dil öğretimi sadece bu derslerle sınırlı kalmamalıdır. Örneğin “Tarih, Felsefe, Fizik, Biyoloji” gibi derslerde de Türkçe’nin doğru kullanımına özen gösterilmelidir. Çünkü dil hayatın her alanında kullandığımız bir parçamızdır. Diğer ders öğretmenleri de bu konuda duyarlı olmalı, gördükleri yanlışları görmezden gelmemeli ve düzeltme yoluna gitmelidir.

Teknolojik gelişmeleri izleyip uygularken ulusal kültürümüze de sahip çıkmalıyız. Çünkü onlar bizi “biz” yapan değerlerdir. Tek yönlü olmak, onlara sırtımızı dönmek kendimize sırt çevirmektir. Bunu unutmayalım.